Ο ΜΕΣΣΙΑΣ θα είναι... ΕΛΛΗΝΑΣ

1

Έκπτωτος Άγγελος

... Η "πορεία" από την Κόλαση προς τη θέωση.

Ο ΜΕΣΣΙΑΣ θα είναι... ΕΛΛΗΝΑΣ

2

Φτάσαμε στην τρίτη χιλιετία και ο άνθρωπος, ενώ έχει ανακαλύψει σχεδόν τα πάντα, αγνοεί
αυτά, τα οποία θα έπρεπε να γνωρίζει εξ' αρχής και τα οποία αφορούν τον εαυτό του. Πάνω
στον  υπερχιλιετή  αγώνα  του  για  την  κατάκτηση  της  απόλυτης  γνώσης, έχασε  τον
"προσανατολισμό"  του. Παρασυρμένος  από  τη  "μέθη"  τής  ανακάλυψης, δεν  μπόρεσε  να
διατηρήσει τις σταθερές πάνω στις οποίες στήριξε την προσπάθειά του. Ξεκινώντας φτωχός
— και με την σχεδόν τυφλή πίστη ότι καθοδηγείται από τον Θεό — σε μια μεγάλη, δύσκολη
και απολύτως προδιαγεγραμμένη "πορεία" σωτηρίας, φτάνει στο τέλος της πάμπλουτος και
σχεδόν άθεος. Ξεκίνησε από μια βεβαιότητα, για να καλύψει την άγνοιά του και μετά από
τιτάνιο αγώνα συγκέντρωσης γνώσης — αντί να ισχυροποιηθεί — έχασε κι αυτήν την ίδια
τη θεμελιώδη βεβαιότητα, που ήταν το ασφαλές καταφύγιό του.

Έχοντας εθιστεί στη δημιουργία νέας γνώσης, ξέχασε τη Δωρεά τού Θεού, αντιμετωπίζοντάς
την σαν μια κοινή γνώση, η οποία μπορεί ν' ανατραπεί. Γνωρίζοντας ότι η κάθε νέα γνώση
προέρχεται από την αμφισβήτηση της προηγούμενης, έφτασε στο σημείο ν' αμφισβητήσει κι
αυτά που δεν έπρεπε ...Ξέχασε την ίδια την "κινητήρια" Γνώση, η οποία τον έσπρωξε στην
αναζήτηση αυτής. Ανακαλύπτοντας διαρκώς νέα γνώση και ερμηνεύοντας οτιδήποτε μέχρι
κάποια στιγμή τού φαινόταν μυστήριο, αμφισβήτησε τα πραγματικά Μυστήρια.

Σήμερα, και  σχεδόν  έχοντας  χάσει  την  πίστη  του στον  Θεό, είναι  παντελώς
αποπροσανατολισμένος ...Ένας μπερδεμένος άνθρωπος σε όλα τα  επίπεδα ...όχι μόνον με
τον  Θεό, αλλά ακόμα  και  με  τους  συνανθρώπους  του ...Άθεος,  άφιλος, αλλά  με  ένα
γυαλιστερό iphone στο  χέρι. Δεν  έχει ούτε έναν άνθρωπο  να  βγει  να  πιει μαζί  του έναν
καφέ, αλλά τους "φίλους" τούς μετρά σε εκατοντάδες στο Facebook. Μπορεί ο ίδιος να μην
ξέρει ν' αλλάξει μια λάμπα σε φωτιστικό, αλλά θεωρεί δεδομένο ότι ο άνθρωπος μπορεί να
παράγει αυτοκίνητα, τηλέφωνα, ψυγεία ...Τα θεωρεί περίπου φυσικά προϊόντα, σαν αυτά να
παράγονται πάνω σε "δένδρα".

Μέσα  σ'  αυτήν  τη  δίνη  τής υπερπαραγωγής γνώσης  και  της  υπερπληροφόρησης  δείχνει
σήμερα πιο  αδύναμος  και  πιο  μπερδεμένος  από  ποτέ. Τώρα, που  απέκτησε  όλα  εκείνα  τα
υλικά αγαθά που νόμιζε ότι θα τον κάνουν ευτυχή, έπεσε σε κατάθλιψη. Γιατί η κατάθλιψη
ήταν αναπόφευκτη; Γιατί ο άνθρωπος τον τελευταίο αιώνα μπήκε σε μια υλιστική και χωρίς
ηθικούς  φραγμούς "κούρσα", συνδέοντας  την  ευτυχία  του  με  τον  υλισμό.  Όμως,  αυτή η
"διαδρομή"  δεν  είναι  ατέρμονη ...Κάπου  τελειώνει.  Τώρα, λοιπόν, που  θεωρεί  ότι  τα  έχει
αποκτήσει ΟΛΑ, συνειδητοποιεί  ότι  κάπου  στην  πορεία έχασε  τον  εαυτό  του.  Νιώθει  ότι
έχασε το πιο σημαντικό ...Αυτό, το οποίο είχε από την  εποχή της Δημιουργίας — και άρα
πολύ πριν αποκτήσει το παραμικρό υλικό αγαθό — και τον έκανε ευτυχή.

Ο άνθρωπος ως είδος, ο οποίος με τους πολέμους του εκμηδένισε την αξία τής ανθρώπινης
ύπαρξης, προκειμένου να αποκτήσει τη σημερινή τεχνογνωσία, τώρα, που τα απέκτησε όλα,
κατάλαβε ότι το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος ως
άτομο, ο οποίος εκμηδένισε την αξία τής προσωπικής του ζωής, για να κυνηγά πλούτο και
καριέρα,  τώρα, που  απέκτησε  ό,τι  ονειρευόταν, κατάλαβε  πόσο  μικρό  είναι  το  δώρο  της
ζωής, όταν δεν υπάρχει καλή διαχείρισή του.

Ο ΜΕΣΣΙΑΣ θα είναι... ΕΛΛΗΝΑΣ

3

Συνειδητοποίησε με τον πιο οδυνηρό τρόπο πόσο μικρό είναι αυτό το δώρο, για να μπορέσει
ο  άνθρωπος  να  καταναλώσει  αυτά  τα  εντελώς  περιττά  "βουνά"  τού πλούτου που
συγκέντρωσε, εξανεμίζοντας τη ζωή του. Το τραγικό είναι πως στη θλιβερή αυτή κατάσταση
έχουν περιέλθει κυρίως οι "πετυχημένοι" αυτού του κόσμου ...Οι έχοντες και οι κατέχοντες.
Μικροί καθημερινοί τραγικοί ήρωες  σαν  τον Steve Jobs, ο  οποίος αφού  απέκτησε  ένα
τεράστιο "βουνό" πλούτου, διαπίστωσε ότι έχει ένα πολύ μικρό "κουταλάκι" ζωής για να το
καταναλώσει. ΕΝΑΣ από τους πιο πλούσιους ανθρώπους τής παγκόσμιας ιστορίας, έζησε τις
τελευταίες  ημέρες  του, ζηλεύοντας  τη  ζωή  που  είχαν  μπροστά τους ΟΛΟΙ  οι  φτωχοί  του
κόσμου.

Ο  σύγχρονος  άνθρωπος βυθίστηκε σε  μια βαριά κατάθλιψη, εφόσον  έχασε  το  κύριο
"άλλοθι-δικαιολογία"  για  τα  όσα θυσίαζε  για  την εξασφάλιση  των  υλικών  αγαθών  που
ένιωθε  ότι  του  έλλειπαν  και  δικαιολογούσαν  τα  πάντα ...Έχει  περιπέσει  σε  μια  κατάσταση
τρομερής θλίψης, η  οποία, όπως  είχε  προφητευτεί εδώ  και  αιώνες, θα  κυριαρχούσε  στις
ύστατες  ημέρες. Σήμερα, περισσότερο  από  ποτέ, ο  άνθρωπος αναζητά τον  Θεό ...Ο  ίδιος
άνθρωπος, ο οποίος μέχρι και πριν λίγα χρόνια έβλεπε ακόμα και την αθεΐα ως το υπέρτατο
Δικαίωμά του  στην προσπάθεια  χειραφέτησης  και  τελικά  ανεξαρτητοποίησής του από  το
πατρονάρισμα  της  θρησκείας.  Αυτός  ο  ίδιος  άνθρωπος  σήμερα νιώθει  την  ανάγκη  ν'
ανακαλύψει εκ  νέου έναν  Πατέρα, που  θα  τον  προστατεύσει  από  το  "κενό" ...Νιώθει  την
ανάγκη να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό του, την πορεία του, αλλά και τη σχέση του με τον
Θεό.

Το μεγάλο "ατύχημα".

Η "πτώση" τoύ Υιού τού Θεού ανάμεσα στους ανθρώπους.

Εδώ  και  χιλιάδες  χρόνια  ο άνθρωπος  πιστεύει  στον  Θεό, αλλά  ταυτόχρονα  έχει και
αμφιβολίες για την ύπαρξή Του. Διαβάζοντας τις Ιερές Γραφές, προσπαθεί να φανταστεί πώς
θα μπορούσε να ήταν η "επαφή" των Πρωτόπλαστων μαζί Του, ώστε να καταλάβει όλες τις
πιθανές κι απίθανες εκείνες συνέπειες, οι οποίες θα μπορούσαν ν' ακολουθήσουν μια τέτοια
μοναδική, αναπάντεχη και  βέβαια  συγκλονιστική "επαφή" ...Να  καταλάβει τι  απ' όλα αυτά
που γνωρίζει είναι μύθοι και υπερβολές και τι είναι πραγματικότητα ...Να εξηγήσει αυτά, τα
οποία ακόμα και σήμερα — στην εποχή των άπειρων μέσων και της τρομερής επικοινωνίας
— μοιάζουν ακόμα ανεξήγητα...

...Να καταλάβει, για παράδειγμα, πώς μετά από μια τέτοια επαφή μπήκαν τα "θεμέλια" του
ανθρώπινου πολιτισμού ...Να καταλάβει πώς, σε ανύποπτο χρόνο — σε εποχές ανύπαρκτης
τεχνολογίας — και μετά από μια "στιγμιαία" επαφή δρομολογήθηκαν παγκόσμιες εξελίξεις.
Πώς, δηλαδή, σε  μια  εποχή κατά  την  οποία ένας  άνθρωπος  δεν διέθετε  κανένα  μέσον

Ο ΜΕΣΣΙΑΣ θα είναι... ΕΛΛΗΝΑΣ

4

επικοινωνίας μπόρεσε  και  έκανε  "κοινωνό"  τής  επαφής  του  με  τον  Θεό  ολόκληρη  την
ανθρωπότητα. Πώς  σε  μια  εποχή, που  δεν  υπήρχε  αναπτυγμένη  γλώσσα  και  γραφή,
μπόρεσε και έγινε "καταγραφή" τού συνόλου των όσων "ειπώθηκαν" μεταξύ του Θεού και
των ανθρώπων.

Ποιος θα μπορούσε να είναι ο καταλυτικός αυτός παράγοντας, ο οποίος μπορούσε μια τέτοια
στιγμιαία και μεμονωμένη επαφή να τη μετατρέψει τόσο γρήγορα σε μια παγκόσμια εξέλιξη;
...Μόνον η  γνώση  μπορεί  να  καταφέρει  κάτι  τέτοιο ...Μόνον η  γνώση  μπορεί  να  "πέσει"
ανάμεσα στους ανθρώπους και να τους κάνει ν' αλλάξουν συμπεριφορές στο σύνολό τους
...Μόνον η γνώση μπορεί να πέσει "ουρανοκατέβατη" και να "σκάσει" σαν πυρηνική "βόμβα"
ανάμεσα  στους  ανθρώπους ...Μια  "βόμβα", η  οποία — πέρα από  τον  θάνατο  που  θα
σκορπίσει  γύρω της — θα  μεταμορφώσει και  το ίδιο  το  περιβάλλον μέσα στο  οποίο  ζει ο
άνθρωπος ...Θα μεταμορφώσει τα πάντα και για πάντα.

Πώς μπορεί να συνέβη κάτι τέτοιο και να υπάρχει μια εξήγηση, η οποία μπορεί πραγματικά
να  στέκει  πάνω  σε  μια λογική; Ας  φανταστεί ο  άνθρωπος  μια σύγχρονη πλούσια και
μορφωμένη οικογένεια, η  οποία μετά από ένα διαστημικό ατύχημα βρέθηκε απομονωμένη
σε  έναν  άγνωστο  Πλανήτη, ο  οποίος όμως όχι  απλά  είναι  κατοικήσιμος, αλλά κατοικείται
ήδη από μια άγνωστη φυλή ανθρωποειδών, οι οποίοι είναι απολύτως όμοιοι με τους γήινους
ανθρώπους ...Έναν  Πλανήτη γηγενών πρωτόγονων και  αγαθών ανθρώπων, οι  οποίοι,
βλέποντάς τους να πέφτουν από τον Ουρανό, τους καλοδέχθηκαν ως Θεούς,

Αυτό λοιπόν το ζευγάρι των ανθρώπων μαζί με το νεογέννητο βρέφος τους βρέθηκαν στο
"πουθενά" και συνειδητοποιώντας ότι δεν υπάρχει γυρισμός, αντιλαμβάνονται πως το μόνο
που  τους  απομένει  είναι  να επιβιώσουν δίπλα  σε  καλοκάγαθους  ανθρώπους, που  κι  αυτοί
δίνουν  τη  μάχη  τής  επιβίωσης. Μια  οικογένεια, η  οποία  έχει  ζήσει μέσα  σε κάποιον
προηγμένο πολιτισμό  και  έχει εξοικείωση  με  ένα  ανώτατο  επίπεδο  διαβίωσης, καλείται  να
δώσει  την  απλή  αλλά  σκληρή  μάχη  τής  επιβίωσης ...Μια  οικογένεια, η  οποία έχει
χρησιμοποιήσει το σύνολο των υλικών αγαθών που αυτός ο πολιτισμός έχει παράγει, αλλά
που πλέον δεν υπάρχει πιθανότητα να προσεγγίσει εκ νέου.

Όμως,  αυτήν  την  οδυνηρή  διαπίστωση της παντοτινής στέρησης  ανώτατης  τεχνογνωσίας
υλικών αγαθών και μέσων την αντιλαμβάνονται λόγω γνώσης, εμπειρίας και ηλικίας μόνον
οι  γονείς και όχι βέβαια το  παιδί τους.  Το  παιδί  αυτό  δεν  θυμάται  το  σπίτι  με  τον
ηλεκτρισμό,  δεν  θυμάται  το βενζινοκίνητο αυτοκίνητο  ή  το  κινητό  τηλέφωνο  που  είχε
μονίμως στα  χέρια  του  ο  πατέρας  του ...Τίποτε  δεν  θυμάται, γιατί  τίποτε  δεν πρόλαβε  να
γνωρίσει  και βεβαίως  τίποτε  δεν  χρησιμοποιούσε το  ίδιο.  Απλά  θυμάται  ότι μαζί  με  την
οικογένειά  του βρισκόταν  κάπου  αλλού  και  ζούσαν  με έναν  διαφορετικό τρόπο — και
προφανώς με άλλα τεχνολογικά μέσα — αν σκεφτεί κάποιος τα "άχρηστα" πράγματα που
διατηρεί η οικογένειά του στην καλύβα της.

Το  παιδί αυτής  της  οικογένειας  μέσα  στον  χρόνο μεγαλώνει  και  όταν  το  παιδί  μεγαλώνει
μαζί  του  "μεγαλώνουν"  και  οι  απορίες, αλλά  και  οι  απαιτήσεις για  τις  απαντήσεις  στις
απορίες αυτές. Ο πατέρας — με βάση τον ρόλο του — πρέπει να επιλέξει σε ποιες απ' όλες

Ο ΜΕΣΣΙΑΣ θα είναι... ΕΛΛΗΝΑΣ

5

αυτές  τις  απορίες  θα  πρέπει  να  δώσει  απαντήσεις  και  σε  ποιες  όχι.  Υπάρχουν  απορίες, οι
οποίες δεν πρέπει να απαντώνται, γιατί αυτό μπορεί να λειτουργήσει εις βάρος τού παιδιού;
Βεβαίως. Γιατί; ...Γιατί μπορεί να δρομολογήσει καταστάσεις ανεπιθύμητες ...Γιατί μπορεί να
εμφυσήσει  στο  παιδί  φιλοδοξίες, οι  οποίες μπορεί  να  είναι επικίνδυνες  ή  ακόμα  και
θανατηφόρες για το ίδιο ...Μπορεί ακόμα να είναι επικίνδυνες και για το περιβάλλον του. Να
κάνουν  κακό  όχι  μόνον στο  παιδί, αλλά  και  στους  καλοκάγαθους  ανθρώπους  που  τους
περιβάλουν.

Αν, δηλαδή, το  παιδί  θεωρήσει  ότι αυτά, τα  οποία  ζει  εκείνη  τη στιγμή, είναι  παντελώς
ασήμαντα  σε  σχέση  μ' αυτά τα  οποία άφησε  πίσω  της  η  οικογένεια, μπορεί  να  αποκτήσει
εμμονές. Μια τέτοια εμμονή — η οποία μπορεί να εξελιχθεί και σε αρρώστια — είναι και η
θέλησή  του  να  βρει  τρόπο  να  επιστρέψει στη  Γη  των  γονέων  του ...Να  επιχειρήσει μια
πτήση προς την "πατρίδα" ...Μια διαστημική πτήση, η οποία θα είναι η λύση όλων του των
προβλημάτων ...Μια πτήση, όμως, η οποία μπορεί να εξελιχθεί σε "παγίδα". Γιατί; ...Γιατί, η
ανάπτυξη της διαστημικής τεχνολογίας προϋποθέτει τη γενική τεχνολογική ανάπτυξη. Μέχρι
τότε, όμως, είναι παγιδευμένος ...Παγιδευμένος θανάσιμα, εφόσον μπορεί να σκοτωθεί από
την έλλειψη πτητικής τεχνολογίας ...Παγιδευμένος θανάσιμα, εφόσον υποτιμά τη ζωή του,
αναζητώντας  μονίμως  έναν  άλλον  "κόσμο", όπου  θεωρεί  ότι  όλα  τα  προβλήματα  είναι
λυμένα.

Το άλλο — και επίσης μεγάλο — πρόβλημα, το οποίο προκύπτει — λόγω των συγκυριών
εκείνων, οι οποίες σχετίζονται με το ατύχημα της οικογένειας—, είναι ότι από τις εσωτερικές
εξελίξεις τής οικογένειας επηρεάζεται και ο αγαθός περίγυρος. Όταν ο στόχος, που μπορεί
εντελώς  εσφαλμένα  να  θέσει  το  παιδί, δεν  είναι  δυνατόν  να  επιτευχθεί με  ατομική
προσπάθεια  και  άρα χωρίς  βοήθεια, ευνόητο  είναι  ότι  θα  προσπαθήσει  να  παρασύρει  και
τους άλλους. Αυτά, τα οποία του αποκάλυψε ο πατέρας και τον "έπεισαν" για την αξία τού
εγχειρήματος, θα  τα  αποκαλύψει  στους υπόλοιπους ανθρώπους  και  αυτό σημαίνει  ότι
κάποιοι απ' αυτούς θα "πειστούν" επίσης. Δεν θ' αναζητά μόνον αυτός τρόπο να πάει στον
"άλλο" κόσμο, αλλά μαζί του θα έχει κι άλλους πολλούς "συνοδοιπόρους" ...Το μέχρι τότε
οικογενειακό "πρόβλημα" θα γίνει μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα κοινωνικό "πρόβλημα".

Μέσω  μιας  αλυσιδωτής  αντίδρασης  η  γνώση  γίνεται  μια  πυρηνική  "βόμβα",  η  οποία που
αλλοιώνει σε καταστροφικό βαθμό το σύνολο της  κοινωνίας. Ο ένας το λέει  σε  λίγους, οι
λίγοι  σε  πολλούς  και  από  τους  πολλούς  το  μαθαίνουν  όλοι.  Η  επιλογή  τού ενός  γίνεται
επιλογή  λίγων,  η  επιλογή  λίγων  γίνεται  επιλογή  πολλών  και εφόσον  ο  άνθρωπος  είναι
πάντα ίδιος, η επιλογή τού πρώτου τελικά γίνεται επιλογή όλων. Η "αυτοκτονική" τάση τού
ενός γίνεται μαζική "αυτοκτονική" υστερία. Ο ένας, δηλαδή, γίνεται "Εωσφόρος" τού άλλου
και όλοι μαζί γίνονται μια γενιά "Εωσφόρων" για την επόμενη γενιά.

Αυτό, το οποίο μέχρι τότε ήταν μια οικογενειακή υπόθεση και άρα ήταν επικίνδυνο μόνον
για το παιδί τού παραδείγματός μας και θα μπορούσε να το σκοτώσει, θα γίνει επικίνδυνο
για πολλούς και θα μπορούσε να οδηγήσει σε εκατόμβη νεκρών. Αυτό είναι φυσικό, εφόσον
μπορεί  να  σκοτώσει  και  όλους  όσους αυτό  το  παιδί θα  παρασύρει  στο  εγχείρημά  του
...Όλους όσους μπορεί να παρασύρει στην εμμονή του ...Όλους όσους από το πρωί μέχρι το

Ο ΜΕΣΣΙΑΣ θα είναι... ΕΛΛΗΝΑΣ

6

βράδυ  προσπαθεί να  πείσει  για  την  αξία  τής  θυσίας, η  οποία θα  οδηγούσε  στη μεγάλη
"δραπέτευση" ...Να παρασύρει όχι μόνον τους σύγχρονούς του, αλλά και τους μελλοντικούς
ανθρώπους για όσο διάστημα δεν επιτυγχάνεται η "δραπέτευση" ...Να μην σταματάει ποτέ
δηλαδή το αρχικό "σφάλμα".

Ξαφνικά, δηλαδή, η ήσυχη και αγαθή κοινωνία των "ανθρωποειδών" αρχίζει και απειλείται

από την "ενηλικίωση" του παιδιού των "εξωπλανητικών" επισκεπτών. Ξαφνικά ολόκληρη η
κοινωνία αρχίζει και κινδυνεύει εξαιτίας ενός θέματος, το οποίο μέχρι τότε δεν το γνώριζε
καν και άρα δεν την αφορούσε καθόλου. Ξαφνικά ολόκληρη η κοινωνία "βλέπει" λύσεις σε
προβλήματα, τα οποία μέχρι τότε δεν φανταζόταν ότι είχε. Σαν να έχεις στην κατοχή σου
άχρηστα φάρμακα και να προσπαθείς να προκαλέσεις αρρώστιες, για να τα κάνεις χρήσιμα.
Το ακόμα χειρότερο είναι ότι βλέπει τις λύσεις αυτών των προβλημάτων της στον ουρανό
και στην κυριολεξία "ξεχνά" τη ζωή της στη Γη.

Στο τέλος μπορεί να υπάρξει τέτοια μεγάλη σύγχυση, που μπορεί να φτάσουν στο σημείο να
νομίζουν πως όλα αυτά τα σκέφτηκαν μόνοι τους και πως οι απόψεις αυτές ήταν δικές τους
...Να  ξεχάσουν ακόμα  κι  από  πού ξεκίνησαν ώστε  να  υπάρχει  μια  πιθανότητα  να
διορθώσουν  την  κατάσταση. Προκάλεσε λοιπόν ή  δεν  προκάλεσε  μια  τρομερή  "πυρηνική"
έκρηξη η αποκάλυψη μιας γνώσης; Το λάθος τού ενός γίνεται λάθος τής γενιάς του και το
λάθος  τής  γενιάς  μεταφέρεται  μέσα  στις  γενιές  αναλλοίωτο, εφόσον  οι  άνθρωποι  δεν
αλλάζουν και βεβαίως δεν έχουν καλυφθεί οι ανάγκες εξαιτίας των οποίων ξεκίνησε αυτό το
"σπασμένο τηλέφωνο".

Ο πατέρας του παραδείγματος όλα αυτά τα  γνωρίζει. Γνωρίζει τα πάντα, γιατί  έχει ο ίδιος
ζήσει τα  πάντα. Γνωρίζει  την  τεχνολογία  που  άφησε  "πίσω"  του, αλλά  γνωρίζει  και  πόσο
δύσκολη ήταν για την κοινωνία που την απολάμβανε η ανάπτυξή της. Ξέρει, δηλαδή, πόσο
εύκολα ή δύσκολα είναι όλα αυτά για να γίνουν. Εξαιτίας τής αγάπης, της γνώσης και της
ωριμότητάς  του  φυσικό είναι  ότι πρέπει να επιλέξει  σε  ποιο  επίπεδο  γνώσης  θα  κάνει  τη
δωρεά του. Το προφανές — ως πιο συνετό γι' αυτόν — είναι να επιλέξει να δίνει απαντήσεις
σε απλές χρήσιμες ερωτήσεις, οι οποίες κάνουν πιο άνετη την επιβίωση υπό τις — εκείνη τη
στιγμή —

υπάρχουσες  συνθήκες ...Να  αποφεύγει  τις  απαντήσεις σε  πιο  σύνθετες

ερωτήσεις, οι  οποίες, όσο  σημαντικές  κι  αν  είναι, δεν παύουν  να  είναι  περιττές  και
ανώφελες για την κατάσταση στην οποία ζουν.

Έτσι, για παράδειγμα, χρήσιμη ήταν η απάντηση για το πώς ανάβουμε φωτιά σε ένα άγριο
περιβάλλον  και  άχρηστη  ήταν  η  απάντηση  για  το  πώς  φτιάχτηκε  και  πώς  λειτουργεί  το
"συντρίμμι" το οποίο κάποτε τους κουβαλούσε στον ουρανό και εκείνη τη στιγμή είναι ένα
άχρηστο σκουπίδι. Η μία απάντηση είχε πρακτικό νόημα και αφορούσε την καθημερινότητα
και η άλλη απάντηση δεν  είχε κανένα πρακτικό νόημα, εξαιτίας τού εγκλωβισμού τους σε
ένα  περιβάλλον, όπου  δεν  ίσχυε  τίποτε  απ'  αυτά τα  οποία πρόσφερε  ο προηγμένος
πολιτισμός που άφησαν "πίσω" τους.

Όση  γνώση  κι  αν  είχε  ο  πατέρας, δεν θα μπορούσε  να  τη  δώσει  στα  παιδιά  του,  ώστε  ν'
αρχίσουν  να  παράγουν  τα  αγαθά  εκείνα, τα  οποία ήταν  γνωστό  σε  αυτόν  ότι μπορούσε ο

Ο ΜΕΣΣΙΑΣ θα είναι... ΕΛΛΗΝΑΣ

7

άνθρωπος ως  ευφυές  ον να  παράγει  για  να  απολαύσει.  Τι  σημαίνει  αυτό; ...Ότι,  από  τη
στιγμή  που  ακόμα  και  ο  πιο καταρτισμένος σύγχρονος  άνθρωπος  βγει  από  το  τεχνητό
περιβάλλον τού πολιτισμού, θα πρέπει να περιοριστεί στο επίπεδο του πρωτόγονου, αν θέλει
να επιβιώσει. Καμία ατομική επιστημονική ή επαγγελματική κατάρτιση — όποιας ποιότητας
κι  αν  είναι αυτή — δεν  θα  του  επιτρέψει  να  δημιουργήσει  μόνος  του  ένα  περιβάλλον
πολιτισμού όπως αυτό που βιώνουμε σήμερα όλοι μας και το θεωρούμε δεδομένο — και το
οποίο βέβαια δεν είναι—.

Κάπου  όμως  εδώ  ξεκινάνε  και  τα  πολύ  πιο  "πονηρά"; Τι  γίνεται  αν  ο  ίδιος  πατέρας είναι
αυτός, ο οποίος σκέφτεται λίγο πιο "μακριά" από το προφανές και το καθημερινό; Αν είναι
δική του επιθυμία — μέσω του μυστηρίου και της "εκκωφαντικής" άρνησής του — να έλξει
το  παιδί  του  προς  μια  κατεύθυνση; Αν  αυτή  η  άρνηση δεν είναι  ένα  είδος  πολιτικού
"μάρκετινγκ", για  να  κάνει  ακόμα  πιο  δελεαστική  την  απαγορευμένη  γνώση;  Τι  γίνεται
δηλαδή, αν ο ίδιος είναι αυτός ο οποίος θέλει να δώσει "ώθηση" τόσο στο παιδί του όσο και
στην υπόλοιπη κοινωνία ν' αναπτύξει μια ανώτερη τεχνολογία, η οποία μακροπρόθεσμα θα
λύσει όλα της τα προβλήματα; Τι γίνεται όταν ο "πήχης" τού Ουρανού έχει επιλεγεί εκ του
πονηρού  και  είναι  ένας  πολύ  πονηρός  "πήχης";  Γιατί; ...Γιατί, αν "δείξει"  τον  Ουρανό  ως
λύση των προβλημάτων του και άρα αν θα του εμφυσήσει — κατά "λάθος" — τη φιλοδοξία
τής διαστημικής πτήσης, πολλά πράγματα θα πάρουν το δρόμο τους.

Όταν  έχεις  έναν  τόσο  ψηλό  "πήχη", όλα  τα  άλλα  είναι  κάτω  απ'  αυτόν.  Ο Ουρανός
συνεπάγεται την ανάπτυξη της τεχνογνωσίας τής πτήσης ...Μιας τεχνογνωσίας, η οποία για
τον  άνθρωπο  είναι  από τις  πιο  περίπλοκες  γνώσεις.  Μέχρι  ν'  ανακαλύψει  τα  μυστικά  τής
διαστημικής πτήσης, όλα τα κατώτερα και χρήσιμα δεν θα τα ανακαλύψει; Θα ανακαλύψει
τα μυστικά τής πτήσης και δεν θα μπορεί να κατασκευάσει ένα μπρίκι για καφέ; Θα φτιάξει
διαστημόπλοια  και  δεν  θα  έχει  φτιάξει  αυτοκίνητα;  Θα  φτιάξει  διαστημόπλοια και  μετά  θα
σκεφτεί  ότι  πρέπει  να  επικοινωνεί  με  αυτά  ασύρματα; Αν δηλαδή θέλει  ο  πατέρας  ν'
ανακαλυφθούν αυτοκίνητα, υπολογιστές, τηλέφωνα ή κλιματιστικά δεν θα ήταν χρήσιμο να
υψώσει τον "πήχη" πάνω απ' όλα αυτά;

Ποιος  μπορεί  να  κρίνει  αυτόν  τον  πατέρα  για  το  αν  είναι  καλό  ή  κακό  αυτό το  οποίο
σκέφτεται...όποιο κι αν είναι αυτό; Ποιος μπορεί να ξέρει τι έχει αυτός στο μυαλό του, όταν
"αρνείται" επίμονα ν' αποκαλύψει τα μυστικά του, αλλά στο τέλος υποκύπτει; Θα υπέκυπτε
ένας πατέρας στην οποιαδήποτε πίεση, αν από τη γνώση του ή ένα μυστικό του απειλούνται
τα  συμφέροντα  του  παιδιού  του, χωρίς  κανένα  κέρδος; ...Όχι  βέβαια. Άρα; ...Άρα,  σε
τέτοιες  καταστάσεις τα  πράγματα  είναι  πιο  περίπλοκα  απ'  ό,τι  φαίνονται  ή  απ'  ό,τι
"σερβίρονται" στο παιδί.

Ο πατέρας σε μια τέτοια περίπτωση — ως υπεύθυνος γονέας ανθρώπου και προσπαθώντας
να  εξυπηρετήσει  τα  συμφέροντα  του  παιδιού  του — μπορεί  να  "παίξει"  με  την  αλήθεια,
χωρίς  όμως  να  λέει  ψέματα.  Εφόσον  αυτό το  οποίο κάνει  εξυπηρετεί  το  παιδί  του  και
ταυτόχρονα  το  βάζει  στον  κόσμο  των  ενηλίκων, οι  οποίοι αποφασίζουν  για  τις  ζωές τους,
δεν υπάρχει δόλος. Ποιος γονέας δεν έχει περιέλθει σε μια τέτοια κατάσταση. Προτείνεις στο
παιδί σου κάτι, το οποίο έχει κόπο κι αναζητάς τη συνευθύνη ...Λες, για παράδειγμα, όλα τα

Ο ΜΕΣΣΙΑΣ θα είναι... ΕΛΛΗΝΑΣ

8

καλά, τα οποία θα απολαύσει αν τελειώσει το Πανεπιστήμιο, αλλά δική του απόφαση είναι
να κάνει τη θυσία και να καθίσει να διαβάσει, για να περάσει σ' αυτό. Πιο αποτελεσματικό
δεν είναι αυτό από το να αρχίσεις να τον τιμωρείς που δεν διαβάζει, χωρίς να γνωρίζει γιατί
πρέπει  να  το  κάνει;  Κάνεις  αυτό το  οποίο σου  επιβάλει  το  γονεϊκό  σου  καθήκον,
προκειμένου να  εξυπηρετήσεις  τα μακροπρόθεσμα  συμφέροντα  των  παιδιών  σου, αλλά
ταυτόχρονα μοιράζεσαι την ευθύνη τού κόστους με αυτά.

Από τη "γαλουχία" τής βρεφικής ηλικίας, στον "πόθο" για μάθηση

...Πες μου ...Αποκάλυψέ μου

Αν στη θέση λοιπόν του "εξωπλανητικού" πατέρα τού παραδείγματος βάλει κάποιος τον Θεό
— ο  οποίος την  εποχή  τής  Δημιουργίας τα  γνωρίζει  όλα σαν  να  είναι  πραγματικά
"εξωγήινος" — και  στη θέση  τού παιδιού βάλει τον  άνθρωπο — ο  οποίος δεν  γνώριζε
τίποτε—, καταλαβαίνει  αυτόματα  τα  δεδομένα εκείνα,  τα  οποία  ίσχυαν  στην  "αυγή"  τού
ανθρώπινου  πολιτισμού ...Στην  εποχή που  διαβάζουμε  στις  Ιερές  Γραφές  ότι  ο  Θεός
Δημιουργός είχε τακτική επαφή με τον άνθρωπο, προκειμένου να τον βοηθήσει στη βασική
επιβίωση ...Μια επαφή σχεδόν αναγκαστική, εφόσον ο άνθρωπος δεν ήταν "εξοπλισμένος"
όπως ήταν τα άγρια θηρία για μια εύκολη επιβίωση στην άγρια και αφιλόξενη φύση. Διέθετε
ένα τρομερό μυαλό, αλλά την εποχή εκείνη ήταν σαν να έχει έναν τεράστιο δίσκο μνήμης
εντελώς άδειο από αρχεία γνώσης.

Εκείνη την εποχή ο Θεός  είχε έναν σχετικά εύκολο και ανώδυνο ρόλο να φέρει εις πέρας
...Είχε αναλάβει  να  του  δώσει  τα  πρώτα  "φορτία"  γνώσης. Ως  Δημιουργός  ήταν η  μητέρα
και ο πατέρας τού ανθρώπου,
αλλά εκείνη την πολύ πρώιμη
εποχή η πρωτεύουσα ιδιότητά
Του  ήταν  αυτή της  Μητέρας.
Φυσικό  είναι  αυτό, εφόσον  ο
άνθρωπος στο  πρώτο  στάδιο
της 

ζωής 

του 

είναι

εξαρτώμενος 

αποκλειστικά

από  τη μητέρα  του. Το
πρώιμο 

της 

ανθρώπινης

ύπαρξης

έκανε  απολύτως

περιττή  την  ιδιότητα  του
πατέρα. Τα  πάντα  γύρω  από
τον άνθρωπο "φώναζαν" μητέρα. Ο άνθρωπος λάτρευε τη Μητέρα του, είτε την αποκαλούσε
Κυβέλη είτε  Ρέα  είτε  Δήμητρα  είτε της  απέδιδε  οποιοδήποτε  άλλο  όνομα. Η  απόλυτη

Ο ΜΕΣΣΙΑΣ θα είναι... ΕΛΛΗΝΑΣ

9

κυριαρχία  τού θηλυκού  στοιχείου — όπως  ήταν φυσικό — είχε  την  προβολή  της  στην
ανθρώπινη κοινωνία. Ήταν απόλυτα φυσικό η κοινωνία να λειτουργεί σε φάση μητριαρχίας,
χωρίς να υπάρχει εναλλακτική πρόταση, η οποία θα δημιουργούσε κάποιο είδος "τριβής" ή
σύγκρουσης απόψεων.

Ήταν η εποχή τής "γαλουχίας" τής γνώσης. Ο Θεός-Δημιουργός τού Ανθρώπου — σαν μια
μάνα — έδινε "γνώση-γάλα" στον παντελώς εξαρτώμενο από αυτήν γιο της. Ο άνθρωπος,
ως  υιός,  αρεσκόταν  στη "συναναστροφή"  με  τον Θεό. Ήταν  εξοικειωμένος  με  αυτήν  την
επαφή, γιατί δεν είχε κόστος και δεν ήταν επικίνδυνη. Στην  εποχή που γνώριζε ελάχιστα,
εξίσου ελάχιστες ήταν και οι απαιτήσεις του ...Μικρές οι γνώσεις μικρές και οι απορίες. Ό,τι
αντιλαμβανόταν  ως  ανάγκη  ο  Θεός, του  το  παρείχε. Στην  κυριολεξία  ήταν  η  εποχή  των
θαυμάτων. Ό,τι απορία είχε, αρκούσε να κάνει μια ευχή και ο Θεός τού την έλυνε αμέσως.
Ήταν  τόσο  άμεση  και  συνεχής  η  επαφή  με  τον  Θεό,  που  η  ύπαρξή  Του  έγινε  Απόλυτη
Βεβαιότητα  για  τον  άνθρωπο ...Δεν  είχε  εφεύρει  ο  άνθρωπος  τον  Θεό ...Ο  Θεός  τού
αποκαλύφθηκε ...Τον είδε ο άνθρωπος τον Θεό και γι' αυτό πίστευε απόλυτα στην ύπαρξή
Του ...Τον έβλεπε κάθε φορά που Του ζητούσε κάτι και ο Θεός ανταποκρινόταν άμεσα.

Αυτόν θαύμαζε για τις γνώσεις Του. Αυτόν ήθελε να μιμηθεί ως πρότυπο. Αυτόν πίεζε, για
να μάθει ό,τι τον ενδιέφερε. Αυτόν πίεζε, για να του δώσει "γνώση". Όμως, αυτή η πίεση
ήταν "μαλακή", όπως είναι "μαλακές" οι απαιτήσεις για τις μικρές ανάγκες ενός βρέφους. Ο
Θεός ήταν Αυτός, που του αποκάλυψε  τα  "μυστήρια"  τής  γεωργίας ...Τα  "μυστήρια"  της
κτηνοτροφίας" ...Μέχρι και μικρά "θαύματα" του αποκάλυπτε, για να μπορεί και ο ίδιος να
λειτουργεί  σαν  "θαυματοποιός" ...Να  "στερεοποιεί"  το  γάλα  σε  τυρί ...Να  μετατρέπει  τον
χυμό  τού σταφυλιού  σε  μεθυστικό  οίνο.  Όλα  αυτά  του  τα  αποκάλυπτε  ο  Θεός  και  ο
άνθρωπος τα "κατέγραφε", για να μην τα ξεχνάει.

Για  κάθε  ξεχωριστή  "αποκάλυψη"  θυμόταν  έναν  ξεχωριστό  "μύθο"  με  τον  Θεό
ανθρωπόμορφο πρωταγωνιστή. Θυμόταν  δηλαδή  τον  άνθρωπο, ο  οποίος  του  είχε
"μεταφέρει"  τη  Γνώση  τού Θεού  και η  οποία θεοποιούσε  και  τον  ίδιο. Ήταν  η  εποχή των
ανθρωπόμορφων  θεών  και της  χαράς  τής  ζωής ...Η  Δήμητρα, η  οποία  του  είχε  μάθει  τα
μυστικά  τής  γεωργίας, ο  Διόνυσος, ο  οποίος  του  είχε  μάθει  τα  μυστικά  τής  αμπέλου, ο
Ωρίωνας, ο  οποίος  του  είχε  μάθει  τα  μυστικά  τού κυνηγιού.  Όλοι  τους  πανέμορφοι
άνθρωποι, γιατί  όλοι  τους  ήταν  γενναιόδωροι.  Ήταν  η εποχή  που  τα  λίγα  που  ζητούσε  ο
άνθρωπος — εξαιτίας  των  μικρών  του  αναγκών — τα  έπαιρνε  απλόχερα ...Η  εποχή  που
αυτά που ζητούσε ήταν άμεσα προς χρήση και παντελώς ακίνδυνα για τον ίδιο.

Η Μητέρα Του με τη διαπαιδαγώγησή της τον  είχε  κάνει έναν μικρό θεό, αλλά αυτό ήταν
θέμα χρόνου ν' ανατραπεί. Ήταν θέμα χρόνου ν' ανατραπεί, γιατί ένας θεός — ακόμα και
μικρός — δεν  ελέγχεται  εύκολα. Με  την ευφυΐα, η  οποία  διέκρινε  τον  άνθρωπο, ήταν
προφανές ότι σύντομα αυτή η κατάσταση δεν θα του αρκούσε ...Δεν θα του αρκούσε, γιατί,
έχοντας  και  ο  ίδιος  θεϊκό DNA, καταλάβαινε  πολύ  περισσότερα  πράγματα  απ'  όσα  έβλεπε
γύρω του ...Καταλάβαινε ότι του έλλειπαν περισσότερα πράγματα από αυτά τα οποία διέθετε
ο  ίδιος ...Καταλάβαινε, για  παράδειγμα, ότι  είχε  περισσότερες  δυνατότητες  απ'  αυτές  που
διαμόρφωναν το περιβάλλον γύρω του. Όταν καθημερινά ανακαλύπτεις ο ίδιος χρήσιμα για

Ο ΜΕΣΣΙΑΣ θα είναι... ΕΛΛΗΝΑΣ

10

τη  ζωή  σου  πράγματα, εύκολα  καταλαβαίνεις  τι  περίπου θα  είναι  το  πανανθρώπινο
"άθροισμα" των ανακαλύψεων μέσα σε ένα μεγάλο "βάθος" χρόνου.

Απλά  πράγματα  είναι  αυτά.  Όταν  σωθεί  κάποιος  από  ένα  αυτοκινητιστικό  δυστύχημα,
στεναχωριέται  για  τη ζημιά  στο  αυτοκίνητο. Όταν  κάποιος  σωθεί  σε  ένα  νοσοκομείο,
στεναχωριέται  για  τα  ακριβά  νοσήλια. Όταν  κάποιος  εξασφαλίσει  την  επιβίωση,
στεναχωριέται για τις ανέσεις που του λείπουν. Όταν κάποιος είναι υγιής, στεναχωριέται για
τη φτώχεια του. Αυτό έπαθε κι ο άνθρωπος στην πρώτη περίοδο της εμφάνισής του στη Γη.
Μόλις  εξασφάλισε  την  επιβίωση, άρχισε  να  ονειρεύεται  με  βάση  το  μυαλό  του  και  όχι  να
τρέχει πίσω από την κοιλιά του. Η σχετικά εύκολη επιβίωση του επέτρεπε να τη θεωρεί ένα
καλό "θεμέλιο" για την ονειρεμένη συνέχεια. Είναι όπως ένας νέος που πιάνει δουλειά και
λίγες  ημέρες αφού εισπράξει τον πρώτο του μισθό, αρχίζει και σκέφτεται τα σπίτια και τα
αυτοκίνητα που θα απολαύσει στο μέλλον μετά από πολλά χρόνια με πολλούς μισθούς στα
χέρια του.

Αυτό είχε πάθει ο άνθρωπος μετά το πρώτο στάδιο προσαρμογής του στον Πλανήτη. Έκανε
όνειρα, τα  οποία εκείνη  την  εποχή  μόνον ως  θαύματα  μπορούσαν  να  υπάρξουν. Έχοντας
εξασφαλίσει  χρόνο  να  ξεκουραστεί  σε  έναν  βράχο, έκανε  όνειρα. Χορτάτος πλέον
σκεφτόταν  τι  "άρθροισμα"  θα  είχαν  όλα τα  επιτεύγματα  των  ανθρώπων μαζί. Αυτό  το
"άθροισμα" θα του παρείχε ένα  επίπεδο ζωής, που μόνον ένας Θεός μπορούσε εκείνη την
εποχή  ν' απολαμβάνει ...και  ο  άνθρωπος  είχε  αυτήν  τη θεϊκή  "ουσία". Υποπτευόταν  ότι
μπορούσε να βρει ένα μέσον να τον κουβαλά, χωρίς να κουράζεται ο ίδιος, αλλά δεν ήξερε
από πού να το "πιάσει" για να το εξελίξει και έως πού θα το "έφτανε". Υποψιαζόταν ότι θα
μπορούσε  να  βρει  ένα  μέσον  να  μιλάει σε  αποστάσεις  απίστευτες, αλλά  και  πάλι  ερχόταν
αντιμέτωπος με το ίδιο πρόβλημα ...Δεν ήξερε από πού να το "πιάσει" για να το εξελίξει και
έως πού θα το "έφτανε".

Σε  όλα  τα  προβλήματα, τα  οποία αντιμετώπιζε στην  καθημερινότητά  του, πάντα
"φανταζόταν"  ότι  υπήρχε  περιθώριο  για  βελτίωση ...Φώτα, για  να  βλέπει "μαγικά" στο
σκοτάδι ...Φάρμακα, για  να  θεραπεύεται "μαγικά" από  αρρώστιες ..."Μηχανές", για να
ζεσταίνεται "μαγικά" όταν έκανε κρύο ..."Μηχανές", για να δροσίζεται "μαγικά" όταν έκανε
ζέστη ...Ήταν  θέμα  χρόνου να  περάσει  στη  δεύτερη  φάση.  Καλή  η  επιβίωση, αλλά  πλέον
αισθανόταν φτωχός. Καλή η χαρά τής ζωής, αλλά αισθανόταν δυστυχής. Καλή η κοινωνική
ειρήνη, αλλά  υπήρχε  στασιμότητα. Με  λίγα  λόγια: καλό  το  "γάλα", αλλά  πλέον  αυτό  δεν
έφτανε για να καλύψει τις ανάγκες του ...Ήθελε "κρέας", και αυτό δεν μπορούσε να του το
προσφέρει η Μητέρα του ...Ήθελε "κρέας", και αυτό το φέρνει ο "κυνηγός".

Ήταν  θέμα  χρόνου αυτός  ο  μικρός  Θεός  να θεωρήσει  ξεπερασμένα  αυτά τα  οποία μέχρι

τότε  του  παρείχε  άμεσα  η  Μητέρα  του.  Ήταν θέμα  χρόνου  να  πάει  "παρακάτω" ...Να
αναζητήσει πλέον και τη βοήθεια του Πατέρα.. Από εδώ και πέρα όμως αρχίζουν τα δύσκολα
και  τα  επικίνδυνα ...Θέλεις  "κρέας", αλλά  είσαι  από  "κρέας" ...Θέλεις  "λεία", αλλά  και  ο
"κυνηγός" μπορεί να γίνει λεία για κάποιον άλλο. Δεν είσαι στην ασφάλεια της μητέρας σου,
που το γάλα είναι δεδομένο και πάντα διαθέσιμο ...Μπαίνεις σε άγρια μέρη, όπου υπάρχει