Τραϊανού Παναγιώτης                                               Η επιστροφή των Ρωμαίων          

_____________________________________________________________________ 

 

______________________________ 

______________________________ 

 

 

 

 

 

Η επιστροφή των Ρωμιών. 

 

 

 

"η Ρωμανία αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο”… 

 

…Έφτασε η ώρα, για να λυθούν οι μεγάλες διαφορές 

των Ρωμιών με τους Γερμανούς. 

…Η Πόλη επιστρέφει στα χέρια των Ρωμιών. 

 

 

 

 

 

Τραϊανού Παναγιώτης                                               Η επιστροφή των Ρωμαίων          

_____________________________________________________________________ 

 

______________________________ 

______________________________ 

 

 

 

Ένα "διαμάντι" μέσα στις βαρβαρικές "λάσπες". 

 

Το 117 μ.Χ. στην Κιλικία τής Μικράς Ασίας έκλεισε ένας μεγάλος "κύκλος" τής ελληνικής 

ιστορίας  …Ο  "κύκλος"  τής  δημιουργίας  τής  Ελληνικής  Αυτοκρατορίας  ...Ένας  "κύκλος",  ο 

οποίος  ξεκίνησε  με  τον  ετοιμοθάνατο  Αλέξανδρο  στη  Βαβυλώνα  και  "έκλεισε"  με  τον  νεκρό 
Τραϊανό  στην  Κιλικία.  Η  "σκιώδης"  ελληνική  αυτοκρατορία,  η  οποία  ιδρύθηκε  από  τον 

Αλέξανδρο,  έφτασε  στα  χρόνια  τού 

Τραϊανού  να  λάβει  τις  μεγαλύτερες 

διαστάσεις  στην  ιστορία  της  …  Από 
το  μηδέν  είχε  φτάσει  στο  ζενίθ  της. 

Το  αυτοκρατορικό  "σκαρίφημα",  το 

οποίο  είχε  δημιουργήσει  μέσα  σε 

λίγα χρόνια ο Αλέξανδρος, μετά από 
κόπο  αιώνων  είχε  αποκτήσει  πλέον 

πραγματική  αυτοκρατορική  μορφή 

και ισχύ… 

…Ήταν  πλέον  ένα  σύστημα  με  πραγματική  δομή  εξουσίας.  Ποτέ  ξανά  η  Ελληνική 

Αυτοκρατορία  με  τη  δική  της  θρησκεία  και  τη  δική  της  ηγεσία  δεν  ξανάπιασε  αυτές  τις 

διαστάσεις.  Συντεταγμένη  Αυτοκρατορία  υπό  την  ηγεσία  ενός  αυτοκράτορα  κοινωνού  τής 

Ελληνικής  Παιδείας  και  άριστο  χειριστή  τής  Ελληνικής  Γλώσσας,  αρχιερέα  τής  Ελληνικής 
Θρησκείας  και  μύστη  των  Ελληνικών  Μυστηρίων  …Pontifex  Maximus  και  στην  περίπτωση 

του Τραϊανού Optimus Princeps. 

Ποτέ ξανά δεν υπήρξε αμιγώς ελληνικό σύστημα, το οποίο να πολεμάει με τόσο πάθος τον 

βαρβαρισμό —τόσο εκτός όσο και εντός τής αυτοκρατορίας— …Η μοναδική φορά στην ιστορία 

κατά  την  οποία  η  ελληνική  γνώση  δινόταν  σε  δημόσιους  χώρους  και  σε  όλους  τους 

ανθρώπους  ανεξαιρέτως  και  όχι  μόνον  σε  "εκλεκτούς"  σε  μυστικά  κι  απρόσιτα  Κολέγια  …Η 

μοναδική φορά στην ιστορία που οι πολίτες υπήρχε περίπτωση να αγαπούν πραγματικά τους 
ηγέτες  τους  και  όχι  απλά  να  τους  φοβούνται  …Η  μοναδική  φορά  που  ακόμα  και  οι  σκλάβοι 

έβλεπαν  εξουσιαστές  να  εργάζονται  παραπάνω  από  τους  ίδιους  …Η  μοναδική  φορά  που  η 

εξουσία ήταν από την πλευρά τού "φωτός" και όχι από την πλευρά τού "σκότους". 

Όλα  αυτά  δεν  ήταν  αποτελέσματα  τυχαίων  συγκυριών.  Μια  αυτοκρατορία  σαν  την 

ελληνική δεν "υψώνεται"  μόνον με τη βία και την ορμή. Απαιτήθηκαν τόνοι ευφυΐας, για να 

πιάσει  αυτά  τα  επίπεδα  ισχύος  και  να  παραμείνει  σε  αυτά  επί  αιώνες  και  υπό  εξαιρετικά 

αντίξοες  συνθήκες.  Στα  χρόνια  τού  σκότους  και  της  σκληρής  βαρβαρότητας  απαιτούνταν 
μεγάλη ευφυΐα από τους Έλληνες ηγέτες, προκειμένου να δοθεί γνώση στους ανθρώπους και 

ταυτόχρονα να μην καταρρεύσει ένα σύστημα εξουσίας, το οποίο προσπαθούσε να επιβιώσει 

μέσα σε έναν κατασκότεινο και επικίνδυνο βαρβαρικό κόσμο. 

Τραϊανού Παναγιώτης                                               Η επιστροφή των Ρωμαίων          

_____________________________________________________________________ 

 

______________________________ 

______________________________ 

 

Έπρεπε  ο  ελληνικός  κόσμος  να  είναι  αρκούντως  πολιτισμένος  και  ταυτόχρονα  να  μην 

αποτελεί εύκολη λεία για τον κάθε βάρβαρο, ο οποίος ορεγόταν να λεηλατήσει τα όσα λαμπρά 

είχε  δημιουργήσει.  Αυτό,  όπως  αποδείχθηκε  και  από  την  ιστορία,  ήταν  και  το  μεγάλο  του 

πρόβλημα. Γιατί ήταν πρόβλημα; …Γιατί οι πολιτισμένοι άνθρωποι έχουν τις μεγάλες "στιγμές" 
τους,  αλλά  δεν  έχουν  την  επιμονή  και  την  αντοχή  να  αντιμετωπίσουν  βάρβαρους,  οι  οποίοι 

είναι  μόνιμα  "φορτισμένοι"  στην  αρπαγή  και  στο  ρίσκο  τής  σύγκρουσης  …Της  μόνιμης 

σύγκρουσης,  εξαιτίας  τής  μόνιμης  "δίψας"  για  αρπαγή  …Της  μόνιμης  "δίψας"  για  αρπαγή, 
εξαιτίας τής μόνιμης αδυναμίας δημιουργίας. 

Ο  βάρβαρος  της  πατριαρχικής  εποχής  είναι  σαν  το  ζώο  —με  κίνδυνο  να  αδικήσουμε  τα 

ζώα—  …Ό,τι  "γυαλίζει"  θέλει  να  το  αρπάξει  …Ό,τι  δεν  μπορεί  ν'  αρπάξει,  θέλει  να  το 

καταστρέψει …Ό,τι δεν μπορεί να το καταστρέψει, θέλει να το "λερώσει" …Μονίμως επίμονος, 
με  άγνοια  κινδύνου  και  ως  εκ  τούτου  ανίκητος  μέχρι  να  φτάσει  στον  στόχο  του 

…Προσηλωμένος στον στόχο του ακόμα κι αν δεν τον κατανοεί πλήρως …Έτοιμος να θυσιαστεί 

γι'  αυτόν  τον  στόχο,  ακόμα  κι  αν  δεν  τον  έχει  "κοστολογήσει"  …Αναπαράγεται  ανεξέλεγκτα 

σαν "κουνέλι", διατηρώντας αιωνίως τον ίδιο "προσανατολισμό". Με ελάχιστες υποσχέσεις  —
υλικών  κυρίως  κερδών—  μπορείς  να  τον  παρασύρεις  ακόμα  και  σε  εγκλήματα  και  άρα  σε 

ριψοκίνδυνες —πρωτίστως για τον ίδιο— επιλογές. 

Όπως  είναι  φυσικό  οι  "ισορροπίες"  εκείνη  την  εποχή  τού  σκότους  ήταν  "ισορροπίες" 

τρόμου,  εφόσον  τα  λάθη  πληρωνόταν  πάντα  με  θάνατο  και  καταστροφή.  Ενδεχόμενα  λάθη 

των  αυτοκρατόρων  θα  μπορούσαν  να  τελειώσουν  την  αυτοκρατορία  με  συνοπτικές 

διαδικασίες. Η ελληνική αυτοκρατορία παρέμενε σταθερά μια "εύθραυστη" αυτοκρατορία, γιατί 

προσπαθούσε να επιβιώσει σε ένα επικίνδυνο περιβάλλον. Είχε ως στόχο να δημιουργήσει τον 
τέλειο  άνθρωπο  μέσα  στο  τέλειο  σύστημα,  αλλά  δυστυχώς  μέσα  σε  ένα  ατελές  περιβάλλον. 

Είχε ως στόχο να "παράγει" ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, που αναγκαστικά θα έπρεπε να επιβιώσουν μέσα σε 

ένα περιβάλλον βαρβάρων, οι οποίοι αναπαράγονταν σαν "ακρίδες", κατατρώγοντας τα πάντα. 
Έπρεπε  να  επιβιώσει  σε  ένα  περιβάλλον,  το  οποίο  η  υπανάπτυξη  του  ανθρώπινου  είδους  το 

έκανε απόλυτα εχθρικό. 

Η  επιβίωση  αυτής  της  αυτοκρατορίας  ήταν  προβληματική,  γιατί  από  τη  φύση  της 

"χαλάρωνε" τους πληθυσμούς της …Άμβλυνε τα ζωώδη ένστικτά τους και αυτό ήταν από μόνο 
του  ένα  μεγάλο  ρίσκο  σε  έναν  θηριώδη  και  αρπακτικό  κόσμο  …Ακραία  μεγάλο  ρίσκο,  όταν 

αυτή η ύπαρξη συνδέεται με τεράστιο πλούτο και κεφάλαιο και άρα προσελκύει την προσοχή 

των θηρίων  …ΟΛΩΝ των  θηρίων όλου του κόσμου, που θέλουν  να δοκιμάσουν τις δυνάμεις 

τους εναντίον ενός τέτοιου πλούσιου στόχου, του οποίου η κατάκτηση υπόσχεται τα πάντα. 

Εκ των δεδομένων λοιπόν ήταν δύσκολος στόχος τόσο η θεμελίωσή της όσο και η πλήρης 

ανάπτυξή της. Αυτό είναι λογικό, εφόσον οι πληθυσμοί της απαιτούσαν κάτι "παραπάνω" από 

πλιάτσικο και λεία για να ρισκάρουν τις ζωές  τους, προκειμένου να την υπερασπιστούν ή να 
την επεκτείνουν. Τα "ελατήρια" που την κινούσαν ήταν λιγοστά, και "πανάκριβα". Οι πολίτες 

της ήθελαν "οράματα" ...υψηλούς στόχους, και αυτά δεν μπορεί ούτε να υπάρχουν πάντα κι 

ούτε να εφευρίσκονται με το "κιλό". Το  σύνολο του σχεδιασμού, ο οποίος είχε ως  στόχο να 

"επιστρατεύσει" αυτούς τους πολίτες στον κοινό αγώνα για την υπεράσπιση και προστασία τού 
αυτοκρατορικού συστήματος, ήταν αναγκαστικά περίπλοκο. 

Τραϊανού Παναγιώτης                                               Η επιστροφή των Ρωμαίων          

_____________________________________________________________________ 

 

______________________________ 

______________________________ 

 

 

 

Η "γέννηση" της αυτοκρατορίας..

 

 

Η Ελληνική Αυτοκρατορία "γεννήθηκε" με τον πιο παράδοξο τρόπο. Ολοκληρώθηκε με μια 

"στιγμιαία"  διαδικασία,  η  οποία  διήρκησε  αιώνες  …Ο  Αλέξανδρος  άφησε  το  "δακτυλίδι"  τού 

διαδόχου να "αιωρείται" επί αιώνες και μέσω του Τραϊανού αυτό το "δακτυλίδι" κατέληξε στον 

Αδριανό.  Το  323  π.Χ.  ο  ιδρυτής  της  —και  αυθεντικότερος  Έλληνας  Αυτοκράτορας—, 
πεθαίνοντας,  άφησε  πίσω  του  βασιλείς  διαδόχους,  προκειμένου  αυτή  να  "γεννηθεί"  και  το 

117  μ.Χ.  ο  βασιλιάς  τού  απόλυτα  μεγαλύτερου  ελληνιστικού  βασιλείου  άφησε  πίσω  του 

διάδοχο  Αυτοκράτορα  επί  του  συνόλου  τής  επικράτειας.  Για  να  καταλάβουμε  τι  σημαίνουν 
όλα  αυτά  τα  εκ  πρώτης  όψεως  παράδοξα,  θα  πρέπει  να  πάρουμε  τα  πράγματα  με  τη  σειρά, 

ώστε  να  μπορέσουμε  να  "χτίσουμε"  μέσα  στο  μυαλό  μας  την  κατάσταση  όπως  αυτή 

εξελισσόταν μέσα από συνεχείς αλλαγές και μεταλλάξεις. 

Όπως θα διαπιστώσει στην πορεία τού κειμένου ο αναγνώστης, η ανθρώπινη ιστορία δεν 

είναι τόσο περίπλοκη όσο φαντάζεται …Διαρκής επανάληψη των ίδιων "κύκλων" δημιουργίας 

και  καταστροφής  είναι.  Μετρημένες  στα  δάχτυλα  κομβικές  αποφάσεις  κομβικών 

προσωπικοτήτων  απλά  καθορίζουν  μια  πορεία,  η  οποία  διαρκώς  επαναλαμβάνει  μέσα  στον 

χρόνο  τα  ίδια  "σωστά"  και  τα  ίδια  "λάθη"  πάνω  στα  ίδια  προβλήματα  και  απέναντι  στις  ίδιες 
προκλήσεις. Απλά "χανόμαστε" συνήθως στην ιστορία, γιατί οι πονηροί που μας εξουσιάζουν 

έχουν συμφέρον από τη σύγχυση.  

Η  κάθε  γενιά  που  έρχεται  στη  ζωή 

παθαίνει  το  σοκ  κάποιου,  ο  οποίος 

στέκεται για πρώτη φορά μπροστά σε ένα 

επιστημονικό 

μικροσκόπιο. 

Μας 

φορτώνουν με δεδομένα και βλέπουμε τα 
πάντα  "τεράστια"  και  "πολύπλοκα",  ενώ 

αυτά 

δεν 

είναι 

τέτοια. 

Στην 

πραγματικότητα μας βάζουν μπροστά στα 

μάτια  μας  το  "μικροσκόπιο"  της  ιστορίας 
και  με  αυτό  περπατάμε.  Επειδή  το 

"φοράμε"  μόνιμα,  τρομάζουμε  απ'  αυτά 

που  βλέπουμε  μεγεθυμένα,  ενώ  στην 
πραγματικότητα  πρόκειται  περί  πλάνης. 

Μπροστά  σε  αυτόν  τον  "φόρτο",  τον 

οποίο αδυνατούμε να απομνημονεύσουμε 

—και πολύ περισσότερο να επεξεργαστούμε— γινόμαστε μικροί και βλέπουμε τα μικροσκοπικά 
"ακάρεα" σαν μεγάλα "τέρατα" …Τα εφήμερα διάσημα και "αναντικατάστατα" ιστορικά μεγέθη 

από τα οποία είναι γεμάτα τα νεκροταφεία.

 

 

Τραϊανού Παναγιώτης                                               Η επιστροφή των Ρωμαίων          

_____________________________________________________________________ 

 

______________________________ 

______________________________ 

 

Ο  Αλέξανδρος  —για  να  συνεχίσουμε  την  ανάλυση—  ως  Αυτοκράτορας  και  ιδρυτής  τής 

Ελληνικής Αυτοκρατορίας, αντιλήφθηκε εγκαίρως ότι η "πλατφόρμα" που δημιούργησε —μετά 

από μια σύντομη πορεία κατακτήσεων— δεν είχε την παραμικρή ελπίδα να επιβιώσει. Ήταν μια 

"επιφανειακή"  ταχύτατη  κατάκτηση  χωρίς  καμία  δυνατότητα  συντήρησής  της  …Όπως  οι 
φωτιές που καίνε τις καλαμιές, έτσι κι αυτή επεκτάθηκε ταχύτατα, αλλά, την ίδια ώρα που σε 

κάποιο "μέτωπό" της επεκτεινόταν "πεινασμένη", σε κάποιο άλλο "έσβηνε" μόνη της. Φυσικό 

ήταν  αυτό.  Μερικές  χιλιάδες  Ελλήνων  κατακτητών  δεν  θα  μπορούσαν  να  δώσουν  "βάθος" 
στον  εξελληνισμό  των  άπειρων  νέων  χώρων  με  τους  πολύ  μεγαλύτερους  πληθυσμούς  με 

παγιωμένες βαρβαρικές νοοτροπίες αιώνων. 

Αν  επιχειρούσε  να  ορίσει  διάδοχό  του,  ήταν  θέμα  λίγων  χρόνων  αυτή  η  επιλογή  του  να 

ακυρωθεί και μαζί μ' αυτήν να καταρρεύσει και το "οικοδόμημα" της εξουσίας του …Να γίνει 
ένας  ακόμα  "Ταμερλάνος"  από  τους  πολλούς  που  έχουν  "παρελάσει"  από  την  ανθρώπινη 

ιστορία.  Για  να  στηρίξει  λοιπόν  την  ασθενή  αυτοκρατορική  "πλατφόρμα"  που  δημιούργησε, 

επέλεξε  την  έμμεση  "στήριξή"  της  …Επέλεξε  την  οργανωμένη  διαμερισματοποίησή  της  …Τη 

στήριξή  της  μέσω  της  δημιουργίας  συγκρουόμενων  εσωτερικών  τάσεων,  που  θα 
δημιουργούσαν συνθήκες δυναμικής ισορροπίας.  

Από τη στιγμή που δεν μπορούσε να δημιουργήσει έναν αυτοκρατορικό "θόλο" πάνω στην 

κατακτημένη επικράτειά του, επέλεξε να δημιουργήσει πανομοιότυπα "κουτιά", τα οποία είναι 

πολύ πιο εύκολα στη δημιουργία και τη διαχείρισή τους. Το κέρδος θα ήταν έμμεσο, εφόσον 

όλα  αυτά  τα  ελληνιστικά  (ελληνοβαρβαρικά)  βασίλεια  θεωρητικά  θα  "στήριζαν"  έναν  νέο 
ελληνικό κόσμο, έστω κι αν αυτός ο κόσμος δεν ήταν ούτε αμιγώς ελληνικός ούτε είχε ενιαία 

διοίκηση.  Ακόμα  και  οι  μεταξύ  τους  συγκρούσεις  θα  λειτουργούσαν  υπέρ  τής  επιβίωσης  της 

"σκιώδους"  αυτοκρατορίας  και  όχι  το  αντίθετο.  Όταν  βαρβαρικά  βασίλεια  συγκρούονται 
μεταξύ  τους  υπό  την  ηγεσία  Ελλήνων  βασιλέων  και  υπό  τον  απόλυτο  έλεγχο  ελληνικών 

αρχουσών  κοινωνικών  τάξεων,  ευνόητο  είναι  ότι  ο  ελληνισμός  στέκεται  "ψηλά",  έστω  κι  αν 

αυτό  δεν  το  καταφέρνει  μέσω  της  "αιώρησης",  αλλά  μέσω  της  "επίπλευσης"  πάνω  σε 

βαρβαρικά υποστρώματα.  

Ήταν τόσο ευφυής και αποδοτικός ο σχεδιασμός, που ακόμα και σήμερα αυτός είναι που 

χρησιμοποιείται αυτούσιος στις κρίσιμες μεταλλάξεις αλλά και αναδιπλώσεις τού συστήματος. 

Τραϊανού Παναγιώτης                                               Η επιστροφή των Ρωμαίων          

_____________________________________________________________________ 

 

______________________________ 

______________________________ 

 

Τα  ελληνιστικά  βασίλεια,  δηλαδή,  ήταν  αυτά  τα  οποία  έκαναν  τον  Αλέξανδρο  Μέγα  και  του 

έδωσαν διάρκεια στον χρόνο. Τα ελληνιστικά βασίλεια ήταν αυτά, τα οποία δεν επέτρεψαν να 

μετατραπεί σε μια απλή βίαιη "αστραπή", όπως ήταν ο Ταμερλάνος ή ο Τζέγκις Χαν, οι οποίοι 

ήταν  απλά  κατακτητές,  χωρίς  να  αφήσουν  το  παραμικρό  δημιούργημα  "πίσω"  τους.  Με  την 
πρακτική  των  μικτών  ελληνοβαρβαρικών  ελληνιστικών  βασιλείων  η  Ελληνική  Αυτοκρατορία 

είχε την επ' άπειρον δυνατότητα επέκτασής της μέσα στον χρόνο… 

Έπαιρνε  μια  αιώνια  πίστωση  μέχρι  να  γίνει  αμιγώς  ελληνική,  χωρίς  όμως  να  πρέπει  να 

"βιαστεί"  ή  να  "αγχωθεί".  Ο  "τυφλοσούρτης"  τής  αυτοκρατορικής  επιβίωσης  είχε  εφευρεθεί 

από τον ίδιο τον ιδρυτή τής Αυτοκρατορίας, που δικαίως ονομάστηκε Μέγας και είναι ο μόνος 

που δικαιούται αυτόν τον προσδιορισμό. Αρκούσε λοιπόν η απόλυτη και συνεχής επανάληψη 

των  τακτικών  τού  Αλεξάνδρου  και  η  αυτοκρατορία  επιβίωνε  χωρίς  κόπο  …"Τυφολοσούρτης" 
κανονικός.  Στρατιωτική  κατάκτηση  νέων  χώρων  και  οργανωμένη  διασπορά  Ελλήνων, 

προκειμένου  να  δημιουργούνται  νέα  ελληνιστικά  βασίλεια  απολύτως  εχθρικά  με  τον 

βαρβαρικό περίγυρό τους και ενίοτε και με τα "αδελφά" τους βασίλεια. 

Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για "τυφλοσούρτη" …Ό,τι κατακτούσε ένα ελληνιστικό βασίλειο 

μπορούσε εύκολα να  το κρατήσει  υπό την κατοχή του  και σε περίπτωση που αυτό δεν ήταν 

δυνατόν,  μπορούσε  επίσης  εύκολα  να  το  μετατρέψει  σε  έναν  νέο  "κλώνο"  του.  Απλά,  μέσα 

στην  πορεία  η  αυτοκρατορία  —εξαιτίας  τού  πιο  πετυχημένου  ελληνιστικού  βασιλείου— 
ονομάστηκε  Ρωμαϊκή  και  οι  Έλληνες,  οι  οποίοι  διασπείρονταν  στον  χώρο,  ονομάστηκαν 

Ρωμαίοι.  Η  πρακτική  όμως  ήταν  πάντα  η  ίδια  και  ήταν  αυτή  του  Αλεξάνδρου.  Κατακτήθηκε, 

για  παράδειγμα,  η  Γαλατία  από  τον  Καίσαρα  και  ακολουθήθηκε  αυτή  η  πολιτική.  Για  όσο 

διάστημα  μπορούσε  η  Ρώμη  να  την  ελέγχει  ως  κτήση  της,  το  έκανε.  Αν  μέσα  στον  χρόνο 
αυτόν  δεν  ήταν  δυνατόν  να  την  ελέγχει,  την  "αναγνώριζε"  ως  ανεξάρτητο  ελληνιστικό 

βασίλειο και την "καπέλωνε".  Ως εκ "θαύματος" εμφανιζόταν μια "Γαλλία", η οποία ποτέ δεν 

έφευγε από τη ρωμαϊκή  "αυλή".  Αυτή ήταν η πολιτική των "κλώνων"  …Αρκούσε η κάθε  νέα 
κτήση  να  μιμείται  την  τακτική  τής  εσωτερικής  πολιτικής  των  υπαρχόντων  ελληνιστικών 

βασιλείων. 

Ο  ιδρυτικός  και  άρα  εγγενής  αντιβαρβαρισμός  της  θα  τη  διατηρούσε  στη  ζωή  και  η 

πολιτική τής δημιουργίας τεχνητών και άρα προβλέψιμων "εχθρών" θα της έδινε έναν μόνιμο 
"προσανατολισμό" μεταξύ εχθρών και συμμάχων. Τα πάντα ήταν "κωδικοποιημένα" με τέτοιον 

τρόπο,  ώστε  να  μην  υπάρχει  ποτέ  απόκλιση  από  τον  επιθυμητό  σχεδιασμό  …Τόσο 

κωδικοποιημένα,  που  έφτασαν  μέχρι  τις  ημέρες  μας  ίδια  κι  απαράλλακτα  και,  ενώ  τα 

γνωρίζουμε  όλοι,  στην  πραγματικότητα  να  μην  τα  καταλαβαίνουμε.  Ποιος,  για  παράδειγμα, 
δεν  έχει  ακούσει  για  τους  "γαλαζοαίματους",  οι  οποίοι  ελέγχουν  την  Ευρώπη  ακόμα  και 

σήμερα;  …Όλοι  έχουν  ακούσει,  αλλά  ελάχιστοι  ξέρουν  από  πού  αυτοί  προέρχονται.  Αυτοί  οι 

"γαλαζοαίματοι"  ήταν  οι  "εκλεκτοί"  τής  Ρώμης  …Αυτοί,  οι  οποίοι  μοιράζονταν  τις  κτήσεις  της 
ως φεουδάρχες και απέδιδαν τυφλή υποταγή ως αντιπαροχή για τον "κλήρο", αλλά και για την 

ασφάλεια που τους παρείχε η Ρώμη. 

Τι  ήταν  όμως  αυτοί  οι  "γαλαζοαίματοι";  Υπήρχαν  "ανώτεροι"  άνθρωποι,  οι  οποίοι  είχαν 

διαφορετικό  "αίμα"  από  τους  κοινούς  ανθρώπους;  …Όχι  βέβαια.  Με  τον  τρόπο  αυτόν 
αναγνωρίζονταν μεταξύ τους οι Έλληνες "εκλεκτοί" τής Ρώμης μέσα στις μεγάλες βαρβαρικές 

Τραϊανού Παναγιώτης                                               Η επιστροφή των Ρωμαίων          

_____________________________________________________________________ 

 

______________________________ 

______________________________ 

 

κοινωνίες  των  κατακτήσεών  της  …Ήταν  οι  Ρωμαίοι  ή  Ρωμιοί  μέσα  σε  κοινωνίες,  οι  οποίοι, 

ανάλογα με τον προσανατολισμό τής Ρώμης, είτε θα εξελλήνιζαν αυτές τις κοινωνίες είτε όχι 

…Ήταν αυτοί, οι οποίοι επέλεγαν πότε θα μοιράζονταν γλώσσα και παιδεία με τους υπόλοιπους 

"συγκάτοικούς" τους.  Συνήθως δεν  "βιάζονταν" και  όταν "βιάζονταν" σήμαινε  πως δεν είχαν 
άλλες επιλογές.  

Από  πού  προέκυπτε  το  "θεματάκι"  με  το 

"γαλάζιο"  αίμα  τους;  …Από  το  γεγονός  ότι 
αυτοί  ήταν  Ρωμαίοι  …Ήταν  εκλεκτά  "παιδιά" 

τής  Ρώμης  …Της  Ρώμης  τού  Αυτοκράτορα 

…Του ζωντανού θεού, ο οποίος θεωρούνταν ο 

απόγονος του δέκατου τρίτου Θεού τής Ρώμης, 
ο οποίος ήταν ο Αλέξανδρος …Ο Αλέξανδρος, ο 

οποίος  είχε  θεοποιηθεί  στην  Αίγυπτο  του 

Άμμωνα  Ρα  …Ο  Άμμων  Ρα  ήταν  ο  μόνος  Θεός 

που  είχε  "γαλάζιο"  αίμα  και  άρα  το  ίδιο  και  ο 
Υιός του ο κερασφόρος Αλέξανδρος και οι Υιοί 

του Αυτοκράτορες της Ρώμης και τα "παιδιά" τους ...που ήταν οι κοινοί "ευγενείς" Ρωμαίοι. Με 

αυτούς  τους  μυστικούς  "κώδικες"  —οι  οποίοι  μεταφέρονταν  ατόφιοι  μέσα  στον  χρόνο— 
δημιουργούνταν οι ελληνιστικού τύπου κρατικοί "κλώνοι". Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι 

τέτοιος "κλώνος" ήταν και το ίδιο το κράτος τής Ρώμης. Πολύ πριν αρχίσει δηλαδή η Ρώμη να 

δημιουργεί τους "κλώνους" της, ήταν και η ίδια ένας "κλώνος" τού βασιλείου τού Πτολεμαίου 

ή του Σέλευκου.  

Η  ελληνική  πολιτική  "ευγονική",  η  οποία  "διασταύρωνε"  ελληνική  και  βαρβαρική  "ύλη" 

είχε κατορθώσει και έδινε τέλειους "κλώνους", οι οποίοι μπορούσαν να αναπαράγονται και οι 

ίδιοι, και να μην είναι στείρα "μουλάρια". Έτσι η Ελληνική Αυτοκρατορία μετά τον θάνατο του 
ιδρυτή της άρχισε να επεκτείνεται προς τη Δύση, ακόμα και "ακέφαλη". Με τον τρόπο αυτόν 

από  το  "τω  κρατίστω"  του  Αλεξάνδρου  προέκυψε  η  Ρώμη  και  άρα  και  ο  Τραϊανός.  Το  πιο 

ισχυρό βασίλειο με τον πιο ισχυρό βασιλέα θα έπαιρνε το "δακτυλίδι" τής διαδοχής του  …Το 

ελληνιστικό βασίλειο αυτό, το οποίο θα σταθεροποιούσε πλέον τον ελληνικό κόσμο και θα είχε 
την ισχύ να "καταπιεί" τα 

υπόλοιπα 

ελληνιστικά 

βασίλεια  και  άρα  να 

δημιουργήσει τον ποθητό 
αυτοκρατορικό 

"θόλο" 

…Το  βασίλειο  που  θα 

"ξεκαλούπωνε" 

για 

πρώτη  φορά  αυτό,  το 

οποίο 

ο 

ιδρυτής-

μηχανικός 

υποβοήθησε 

με 

δευτερεύοντα 

σχεδιασμό. 

Τραϊανού Παναγιώτης                                               Η επιστροφή των Ρωμαίων          

_____________________________________________________________________ 

 

______________________________ 

______________________________ 

 

Ο  βασιλιάς  αυτού  του  βασιλείου,  που  δημιούργησε  τον  ενιαίο  ελληνικό  αυτοκρατορικό 

"θόλο"  πάνω  από  ολόκληρη  τη  Μεσόγειο  ήταν  ο  Τραϊανός  και  άρα  αυτός  ήταν  ο 

ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ  που  ενσάρκωνε  απόλυτα  τον  δέκατο  τρίτο  θεό  τής  Ρώμης  και  άρα  τον 

Αλέξανδρο  …Ο  Έλληνας  Τραϊανός,  εφόσον,  για  να  γίνει  αυτοκράτορας  της  ελληνιστικής 
Ρώμης, θα έπρεπε να είναι γνώστης της ελληνικής γλώσσας, κοινωνός της ελληνικής παιδείας, 

εκπαιδευμένος  ρήτορας  και  βέβαια  μάχιμος  στρατηγός  …Ο  ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ,  ο  οποίος  είχε 

πλέον το δικαίωμα να ορίσει μόνος του τον κληρονόμο αυτοκράτορα, χωρίς να χρειαστεί να 
καταφύγει σε βοηθητικούς σχεδιασμούς. 

Αυτό λοιπόν, το οποίο ο Αλέξανδρος είχε αόριστα στο μυαλό του ως διάδοχο, ο Τραϊανός 

προσπάθησε  να  το  προσδιορίσει  και  να  το  προετοιμάσει.  Υποχρεωτικά  έπρεπε  να  το  κάνει 

αυτό,  εφόσον,  ως  ο  ΚΡΑΤΙΣΤΟΣ  βασιλιάς,  που  θα  γινόταν  πραγματικός  ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ,  θα 
άφηνε  πίσω  του  διάδοχο  …Θα  άφηνε  διάδοχο  Έλληνα  για  τη  μεγαλύτερη  Ελληνική 

Αυτοκρατορία τού κόσμου. Αυτό, δηλαδή, το οποίο ο Αλέξανδρος άφηνε στη δυναμική να το 

"παράγει", ο Τραϊανός έπρεπε να το παράγει ο ίδιος, εφόσον θα εξέφραζε την επιλογή του. Ο 

ορισμός  αυτής  της  ιδανικής  "παραγωγής"  αυτοκράτορα  ήταν  ο  διάδοχός  του  Αδριανός  …Ο 
απόλυτος  ορισμός  τής  αξιοκρατίας  και  της  σκληρής  προετοιμασίας  για  το  αυτοκρατορικό 

αξίωμα.  Ο  Αδριανός  επιλέχθηκε,  επειδή  είχε  δείξει  από  την  παιδική  του  ηλικία  ότι  είχε  τα 

προσόντα να "καλλιεργηθεί" στον ύψιστο βαθμό. 

Υιοθετήθηκε  από  τα  εννιά  του  χρόνια  από  τον  Τραϊανό  και  από  εκεί  και  πέρα η  ζωή  του 

ήταν μια συνεχής προετοιμασία για το ύπατο αξίωμα. Για να αποκτήσει τα απόλυτα αυθεντικά 

ελληνικά  στοιχεία,  στάλθηκε  στην  Αθήνα,  για 

να  εκπαιδευτεί  στη  φιλοσοφία  και  στην  τέχνη 
τής ρητορικής. Εξαιτίας τού πάθους του για την 

ελληνική λογοτεχνία, απέκτησε τον προσωνύμιο 

του 

Graeculus 

(Μικρός 

Έλληνας). 

Διαπαιδαγωγήθηκε από τον ίδιο τον Τραϊανό και 

εκπαιδεύτηκε  σε  ό,τι  θεωρούσε  ο  Τραϊανός 

απαραίτητο προσόν για τον διάδοχό του.

 

Ο  Αδριανός  είχε  τέτοια  ποιότητα  γνώσεων 

και  προσωπικών  ικανοτήτων,  που  ακόμα  κι  αν 

δεν  ήταν  διάδοχος  του  Τραϊανού  θα  μπορούσε 

να  διακριθεί  σε  παγκόσμιο  επίπεδο  σε  όλους 

τους  τομείς  στους  οποίους  είχε  εκπαιδευτεί. 
Ήταν  στρατηγός,  ρήτορας,  φιλόσοφος  και 

βέβαια  μηχανικός.  Ήταν  από  τους  καλύτερους 

στρατηγούς  μάχης  τού  ρωμαϊκού  στρατού 
…Άψογος ρήτορας, από τους καλύτερους της Ρώμης …Διακεκριμένος στωικός και επικούρειος 

φιλόσοφος  …Κορυφαίος  μηχανικός,  αν  σκεφτεί  κάποιος  ότι  ο  ίδιος  ήταν  που  σχεδίασε  και 

κατασκεύασε  το  εκπληκτικό  Πάνθεον  της  Ρώμης.  Δεν  υπήρχε  δηλαδή  τομέας  που  αν  τον 

ακολουθούσε δεν θα τον έκανε διάσημο και ισχυρό μέσα στην αυτοκρατορία …Αυτός ανέλαβε 

Τραϊανού Παναγιώτης                                               Η επιστροφή των Ρωμαίων          

_____________________________________________________________________ 

 

______________________________ 

______________________________ 

 

διάδοχος  του  Τραϊανού.  Αυτός  ο  απολύτως  συνειδητοποιημένος  Έλληνας  ήταν  ως 

αυτοκράτορας και εκ της θέσεώς του το πρότυπο του Ρωμαίου Πολίτη. 

Ο  Τραϊανός,  όμως,  ως  αυτοκράτορας,  δεν  συγκεκριμενοποίησε  μόνον  τα  χαρακτηριστικά 

τού διαδόχου του —και άρα των πολιτών τής αυτοκρατορίας του—, αλλά συγκεκριμενοποίησε 
και τα χαρακτηριστικά των εχθρών τής αυτοκρατορίας. Όρισε εξ αρχής τους εχθρούς της και 

βασικός  Εχθρός  τής  Ελληνικής  Αυτοκρατορίας  ήταν  από  τότε  οι  Γερμανοί  …Τα  βαρβαρικά 

φύλα πέρα από τον Ρήνο. Σε αυτό το σημείο μπορεί να καταλάβει ο αναγνώστης  κι αυτό το 
οποίο  είπαμε  πιο  πάνω.  Είναι  τόσο  σημαντικές  και  καθοριστικές  οι  επιλογές  των 

αυτοκρατόρων, που στην κυριολεξία "εξαφανίζουν" κάθε έννοια "βάθους" στον χρόνο …Στην 

κυριολεξία μετρημένα "κουκιά" είναι τα "άπειρα" της ανθρώπινης ιστορίας. 

Τα  χαρακτηριστικά  τα  οποία  βλέπουμε  σήμερα  στους  Γερμανούς  —και  ενίοτε  μισούμε— 

είναι δημιουργήματα του Τραϊανού. Ακόμα και το ανθελληνικό μίσος, το οποίο βλέπουμε στα 

μάτια  τού  σακάτη  Σόιμπλε  —ο  οποίος  ηδονίζεται  όταν  βασανίζει  την  Ελλάδα—,  είναι 

δημιούργημα  του  Τραϊανού.  Γιατί;  …Γιατί  αυτός  "φόρτισε"  τους  Γερμανούς  με  το  μίσος 

εναντίον  τής  Ρώμης  …Αυτός  τους  έκανε  κομπλεξικούς  με  ό,τι  την  αφορούσε  …Αυτός  τους 
έκανε  να  τη  ζηλεύουν  και  να  τη  φθονούνε  ταυτόχρονα  …Να  θέλουν  να  την  καταστρέψουν 

ολοκληρωτικά  και  ταυτόχρονα  να  θέλουν  να  την  αρπάξουν  για  λογαριασμό  τους  …Να  την 

απεχθάνονται θανάσιμα και τα "ψίχουλά" της να τα κάνουν ιερά "φυλακτά" τους. 

Ο Τραϊανός "κατασκεύασε" τον εχθρό τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με την ίδια λογική που 

αιώνες  μετά  κάποιοι  "κατασκεύασαν"  τον  κομμουνισμό  ως  εχθρό  τής  Χριστιανικής 

Αυτοκρατορίας  για  να  την  ελέγχουν  …Έναν  εχθρό,  ο  οποίος  θα  λειτουργούσε  ως 

"αντιστήριγμα"  της  αυτοκρατορίας  του  …Ένα  "αντιστήριγμα",  το  οποίο  οι  εκπαιδευμένοι 
διάδοχοί  του  θα  γνώριζαν  εξ'  αρχής  πώς  λειτουργούσε,  αλλά  και  πώς  θα  το  "συντηρούσαν" 

…Έναν προβλέψιμο "κίνδυνο", τον οποίο γνώριζαν πώς θα τον χρησιμοποιούσαν ως φόβητρο 

των  πληθυσμών  τής  αυτοκρατορίας,  προκειμένου  αυτοί  να  παραμένουν  προσκολλημένοι 
μόνιμα  στη  Ρώμη  υπό  τον  γερμανικό  τρόμο  …Φόβητρο  όλων  των  επιπέδων,  είτε  μιλάμε  για 

ατομικό  είτε  για  συλλογική  επίπεδο  …Φόβητρο  ακόμα  και  για  τα  πιθανά  μελλοντικά 

ελληνιστικά  βασίλεια,  τα  οποία  θα  μπορούσαν  να  προκύψουν  σε  ενδεχόμενο  διάσπασης  της 

Ρωμαϊκής  Αυτοκρατορίας  και  άρα  σε  περίπτωση  εκτεταμένης  "κλωνοποίησης"  …Φόβητρο 
τέτοιας ποιότητας, που ακόμα και σήμερα χρησιμοποιείται στους σχεδιασμούς τού συστήματος, 

βλέποντας κάποιος τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε να απειλούν τα κράτη.  

Ο  σχεδιασμός  τού  Τραϊανού  ήταν  πολύ  πιο  καλός  από  τον  σύγχρονο  αντικομμουνιστικό 

σχεδιασμό,  γιατί  το  γερμανικό  δημιούργημά  του δεν  θα  κατέρρεε  ποτέ  …Θα  είχε  τόσο  βαθιά 
ριζωμένα  ελληνικά  στοιχεία,  που,  ακόμα  κι  αν  νικούσε  κάποτε  τη  Ρώμη,  θα  την  οδηγούσε 

στον θρίαμβό της …Ακόμα κι αν νικούσε, θα τον "κατάπινε" η Ρώμη σαν ένα ακόμα βασίλειό 

της. Η μόνη ιδιομορφία, δηλαδή, που θα είχε αυτό το βαρβαρικό κατασκεύασμα, θα ήταν το 
"κίνητρο"  του.  Όλα  τα  βασίλεια  του  ρωμαϊκού  κόσμου  συσπειρώνονταν  γύρω  από  τη  Ρώμη 

λόγω της αγάπης τους, ενώ το βασίλειο των Γερμανών θα συσπειρωνόταν γύρω από την ίδια 

Ρώμη εξαιτίας τού μίσους του …Καμία άλλη διαφορά.  

Αυτός  τους  παγίδευσε  μέσα  στο  μίσος  αυτό,  το  οποίο  η  Ρώμη  θα  μπορούσε  να 

εκμεταλλεύεται, για να επιβιώσει πέρα από κάθε χρονικό περιορισμό. Αυτός τους έκανε τόσο 

Τραϊανού Παναγιώτης                                               Η επιστροφή των Ρωμαίων          

_____________________________________________________________________ 

 

______________________________ 

10 

______________________________ 

 

"άρρωστα" Αντιρωμαίους, που το όνειρό τους ήταν να γίνουν Ρωμαίοι. Αυτός εκπαίδευε τους 

διάδοχους  αυτοκράτορές  του  με  τη  μεθοδολογία  που  θα  τους  βαστούσε  μόνιμα  σε  αυτό  το 

επίπεδο.  Πως  έγινε  αυτό  κατορθωτό;  …Με  τη  μετατροπή  τού  γερμανικού  κόσμου  σε 

"χωματερή"  τής  ελληνικής  Ρωμαϊκής  Αυτοκρατορίας.  Μια  ελληνιστική  "χωματερή"  διαθέσιμη 
για κάθε χρήση. Ό,τι "απόβλητο" είχε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, το "ξεφορτωνόταν" πέρα από 

τον Ρήνο. Όποιο "μιαρό" στοιχείο τής αυτοκρατορίας ήθελε να αποφύγει τον ρωμαϊκό Νόμο, 

κρυβόταν πίσω από τον Ρήνο.  

Όμως, όλα αυτά τα ισχυρά στοιχεία είχαν έναν μόνιμο προσανατολισμό …Τη Ρώμη. Πέρα 

από τον Ρήνο κατοικούσαν, αλλά όλοι ήξεραν προς ποια κατεύθυνση "έβλεπαν" μόνιμα. Αυτοί 

οι "αποσυνάγωγοι" Ρωμαίοι επικρατούσαν εύκολα στις αγράμματες και βαρβαρικές γερμανικές 

μάζες  και  τις  προσανατόλιζαν  μόνιμα  εναντίον  τής  Ρώμης.  Τις  δικές  τους  προσωπικές 
"διαφορές"  και  τα  κόμπλεξ  τα  έκαναν  γενικό  χαρακτηριστικό  των  γερμανικών  λαών.  Κάθε 

φορά  που  μπορούσαν  να  παρασύρουν  τους  Γερμανούς,  τους  έσερναν  σε  πολέμους  με  τη 

Ρώμη, για να την "εκδικηθούν" για τα προσωπικά τους θέματα. 

Αυτό το λίγο περίεργο φαινόμενο οι σύγχρονοι Έλληνες μπορούν να το καταλάβουν με τη 

συμπεριφορά  τής  FYROM.  H  FYROM  αυτήν  τη  στιγμή  είναι  η  πιο  ανθελληνική  δύναμη  στα 

βαλκάνια  …Είναι  μόνιμα  προσανατολισμένη  εναντίον  τής  Ελλάδας  …Έτοιμη  να  θυσιαστεί  για 

έναν όνομα, το οποίο ανήκει στην Ελλάδα και άρα την συνδέει αιωνίως μ' αυτήν. Γιατί; …Γιατί 
ελέγχεται  από  ελληνικής  καταγωγής  "μιάσματα"  …Γιατί  πριν  από  χρόνια  έγινε  η  "χωματερή" 

τού  ελληνικού  κράτους  …Γιατί  όλα  τα  "μιαρά"  στοιχεία  τού  Εμφυλίου  πολέμου  το  ελληνικό 

κράτος  τα  "ξεφορτώθηκε"  πίσω  από  τα  σύνορά  με  την  πρώην  Γιουγκοσλαβία  …Παιδιά 

Ελλήνων  κομμουνιστών,  που  μισούν  την  Ελλάδα  για  τα  ΠΑΝΤΑ,  είναι  ο  Γκρουέφσκι  και  το 
παρακράτος των Σκοπίων. 

Αυτό  ακριβώς  έπαθε  ο  γερμανικός 

κόσμος  με  τη  Ρώμη  και  τον  ελληνισμό.  Επί 
αιώνες η Ρώμη, ακολουθώντας τη "γραμμή" 

Τραϊανού, 

τον 

είχε 

μετατρέψει 

σε 

"χωματερή"  της  …Μια  "γραμμή"  τόσο 

απόλυτη όσο απόλυτη  είναι και η κήτη τού 
Ρήνου  …Μια  "γραμμή",  στην  οποία  ήταν 

τόσο  προσηλωμένος  ο  Τραϊανός,  που αρκεί 

κάποιος να σκεφτεί ότι έπρεπε να περάσουν 

σχεδόν  δύο  χρόνια  από  τη  στιγμή  που 
ορίστηκε  ο  Τραϊανός  αυτοκράτορας  της 

Ρώμης,  για  να  πάει  στη  Ρώμη  για  τον 

θρίαμβό  του.  Επί  δύο  χρόνια  ήταν 
αυτοκράτορας της Ρώμης, χωρίς να την έχει 

επισκεφθεί,  μόνο  και  μόνο  για  να 

"τακτοποιήσει"  τα  θέματα  που  αφορούσαν 

τους Γερμανούς.